Zoek Alle vacatures

Hockey Geldrop

Als zij later groot zijn, blijven zij kennis delen

REEF is al jaren de trotse shirtsponsor van de jeugdteams van Hockey Geldrop. In een gesprek met de coaches en aanvoerders van seizoen 2013-2014 laten we hen kennis delen over hockey, hun ambities en uitdagingen en over het delen van kennis.

door P. Kort: foto's door L. Hoogers:

Hockey Geldrop JB1

Axel Brok, aanvoerder Hockey Geldrop JB1aanvoerder Axel

Axel: 16 jaar, keeper van JB1, 5 VWO van het Augustinianum

Een betrokken keeper
Axel draait al heel wat jaartjes mee bij Hockey Geldrop. Doordat dit zijn derde seizoen is als keeper van de jongens B en hij daarmee ook de oudste van het team is, is hij dit jaar als aanvoerder verkozen. "Ik heb een bepaalde rust over me", zegt Axel. "Die uitstraling heeft een gunstig effect op mijn team. Over het algemeen acteer ik beheerst en rustig, zeker vanuit mijn positie in de goal van waaruit ik alles goed kan overzien".

Axel is een bekend gezicht op de club omdat hij zelf ook al jaren actief training geeft aan jeugdleden. Zodoende was hij 6 dagen in de week op het Geldropse hockeyveld te vinden.

Axel vertelt: "Ik denk dat mijn teamgenoten mij ook serieus nemen, waardoor mijn aanwijzingen en opmerkingen over het algemeen goed worden opgevolgd. Het voelt voor mij ook heel natuurlijk om mensen aan te sturen". Belangrijk vindt Axel dat je als aanvoerder je teamgenoten vertrouwen geeft en kan motiveren om goed of zelfs nog beter te gaan spelen. "Natuurlijk kan ik wel eens boos worden, sommige situaties vragen daar om, maar dat is onderdeel van het spel. Daarna focus ik me weer en kan ik relativeren. Dat breng ik over op mijn team. Ik verwacht van mijn team dat iedereen gemotiveerd en serieus met hockey bezig is, zowel tijdens de trainingen als tijdens onze wedstrijden. Dat houdt ook in dat je bijvoorbeeld op vrijdagavond bepaalde verleidingen moet kunnen weerstaan anders ben je de volgende wedstrijddag niet fit genoeg.  Dat is de verantwoordelijkheid die je hebt naar je team toe. Iedereen vervult binnen het team ook een eigen rol. Daar moet je bewust mee bezig zijn. Het gaat tenslotte om prestatiehockey. Ook ben ik als aanvoerder het visitekaartje van het team. Dat houdt in dat ik in ieder geval het goede voorbeeld moet geven. Ik moet mijn zegje kunnen doen, op een sympathieke manier. Dat ligt me wel".

 

Hockey Geldrop JC1

Hockey Geldrop - team JC1

coaches en trainers Donieck & Rens


Donieck: 22 jaar, speler van Heren 1 Hockey Geldrop, studie 2e jaars Avans: Integrale Veiligheid
Rens: 20 jaar, speler van Heren 1 Hockey Geldrop, studie 4e jaars Summa College: Sport & Bewegen

Een trainer/coachduo
Donieck, de oudste van de twee: “Ik vind het leuk om zelf de jonge spelers van dit team beter te maken, ze nieuwe vaardigheden aan te leren en daarbij ook mijn eigen jarenlange ervaring bij Hockey Geldrop over te brengen. Dat geeft mij weer voldoening. Dat is leuk!”  Rens sluit zich hierbij aan: “Bovendien sluit het coachen en trainen ook goed aan bij mijn opleiding Sport & Bewegen. Ook herken ik regelmatig dingen van mezelf terug in de jongens van deze leeftijd, beginnende pubers. Door ze nieuwe spelvormen en technieken tijdens de trainingen aan te leren blijven de jongens uitgedaagd en het is leuk om te doen”. 

Taakverdeling
Rens en Donieck vinden het beiden prettig om samen trainer en coach van jongens C1 te zijn. “Wij kennen elkaar omdat we al een aantal jaren samen in Heren 1 spelen. Bovendien krijg je in je eentje lang niet alles mee, samen zie je toch meer dan alleen. Ook letten wij allebei op andere zaken op het veld”, aldus Rens. Donieck zijn sterke kanten liggen meer op strategisch, technisch en tactisch vlak. Rens kijkt meer naar het totale plaatje in en om het veld.

Bij de teambespreking voert Donieck het woord. Alle jongens luisteren dan naar de aanwijzingen voorafgaand aan de wedstrijd. Donieck vertelt: “Ik stimuleer de spelers ook te blijven praten, met elkaar en naar elkaar. Zo weet je wat er speelt. Als er onenigheden zijn of iemand is niet tevreden met de gang van zaken, dan kan ik daar direct op inspelen”.

Verwachtingen
Om in een prestatieteam te spelen, verwachten Donieck en Rens niet alleen van zichzelf maar ook van hun spelers een maximale inzet. Donieck: “Die inzet moeten we terug kunnen zien en voelen op de twee trainingen maar natuurlijk ook op de wedstrijddag, als het er echt om gaat. Daarnaast verwachten we goed gemotiveerde spelers, door er iedere wedstrijd weer voor te willen gaan!”

“De jonge spelers hebben af en toe nog wel eens moeite om zich aan hun afspraken te houden, die ze voorafgaand aan de wedstrijd vaak kort nog even hebben doorgesproken”, zegt Rens. “Ook dat moeten ze leren, dat hoort erbij: luisteren en vervolgens die verantwoordelijkheid nemen”.

Donieck en Rens proberen de jongens voor, tijdens en in de rust  positief te benaderen, zodat de jongens het vertrouwen in elkaar blijven houden om zodoende een sterke wedstrijd te kunnen spelen. Dat valt niet altijd mee, vooral als de stand in de rust in het voordeel van de tegenstander blijkt. Donieck: “In de vuur van het spel worden er af en toe ook onaardige dingen tegen elkaar geroepen. Maar als prestatieteam weten spelers dat dit niet persoonlijk moet worden opgevat, maar dat het hoort bij het vuur van het spel”. De coaches geven geregeld zelf het goede voorbeeld door in het veld met enige regelmaat complimenten te geven. “Dan zie je de spelers bijna letterlijk groeien, waarna het vaak beter gaat”, aldus het ervaren coachduo.


Stijn Stierum - aanvoerder JC1 Hockey Geldropaanvoerder Stijn

Stijn: 14 jaar, 2e jaars speler van JC1, HAVO 2 op het Sint Joris College.

Stijn is in het veld op allerlei verschillende posities te vinden. Hij rent van voor naar achter en weer terug. En dat bijna 70 minuten lang. Hij verlaat het veld dan ook meestal met een flink bezweet en rood hoofd.

“Als aanvoerder roer ik in het veld mijn mond wel. Ik laat me horen als ik vind dat het nodig is”, zegt Stijn. “Als iemand zijn tackle-back bijvoorbeeld niet loopt of als ik zie dat iemand zijn kop laten hangen als we een tegendoelpunt hebben gehad, dan roep ik wel een keertje. Ik durf wel dat initiatief te nemen”. Dat is een belangrijke eigenschap voor een aanvoerder.

Stijn verwacht dat zijn teamgenoten zich vooral goed inzetten. “Je moet het samen doen, dat is belangrijk. Als spelers geen zin hebben om te trainen, verpesten ze het voor de hele spelersgroep. We zien elkaar zeker 3 keer per week en ik denk wel dat iedereen het fijn vindt om dan ook serieus te trainen. Natuurlijk moet ik zelf ook het goede voorbeeld geven”, vervolgt Stijn die iedere dinsdag en donderdag graag naar de hockeytraining gaat. “Op de wedstrijddag hebben we trouwens maar 1 doel en dat is winnen. We hebben ook wel plezier met elkaar, maar dat komt eigenlijk op de tweede plaats”.

Ondanks het vele trainen en een veldcompetitie die wat teleurstellend is verlopen, concludeert Stijn dat het elftal een beetje gegroeid is: “We hebben wel wat nieuwe trucjes geleerd en ook veel basistechnieken herhaald, dat is ook belangrijk”. Stijn heeft nu al zin in het volgende hockeyseizoen. “Volgend jaar gaan we er met andere jongens en coaches gewoon vanaf het begin weer goed tegenaan!”

Hockey Geldrop JD1

Koen Behr, coach en trainer JD1 Hockey Geldrop met Stijn Stierum, aanvoerdercoach en trainer Koen

Koen: 19 jaar, speler van Heren 2 Hockey Geldrop, studie 1e jaars SPECO in Tilburg.

Koen, een coach met een doel
De 19 jarige Koen vertelt: “Ik heb zelf het initiatief genomen een team te gaan trainen en coachen. Hiervoor heb ik al een aantal jaren training gegeven, maar dit is voor mij de eerste keer dat ik een selectieteam onder mijn hoede heb”.

Koen heeft een voorkeur voor het trainen van jongens. De D-leeftijd, jongens tussen de 11 en 12 jaar, vindt hij een leuke leeftijd om te coachen. Koen: “Die kereltjes kijken een beetje tegen je op en nemen ook veel van je aan.  Bovendien is dit een leeftijd waar je veel hockeytechnieken goed kan aanleren”.  Zelf beschikt Koen over een winnaars-mentaliteit. Geen half werk, maar altijd gaan voor het beste. Datzelfde verwacht Koen ook van zijn spelers. Als zijn team het veld betreedt, wil hij die vechtlust terugzien “We gaan ervoor, we gaan vandaag winnen! Met zo’n uitstraling sta je namelijk al met 1-0 voor!”

Voldoening
JD1 beschikt over twee coaches. Beide heren hebben de taken goed verdeeld. Ralph, de andere trainer en coach van JD1, is meer de trainer en Koen meer de coach. Er is een goede wisselwerking tussen beiden en ze vullen elkaar waar nodig ook aan. “Je hebt niet alleen te maken met je spelers maar ook met enige regelmaat met hun ouders, waarmee je ook duidelijk moet communiceren”, zegt Koen. Leiding geven gaat Koen gelukkig goed af. Koen durft voor een groep te staan en zijn zegje te doen. Hij is overtuigd van zijn eigen woorden en zodoende komt hij ook geloofwaardig over. “Als spelers zich tijdens de wedstrijd aan hun vooraf afgesproken taken houden, krijg ik veel voldoening uit een wedstrijd. Dan is mijn boodschap overgekomen!”, aldus Koen.

“Ik verwacht van mijn spelers natuurlijk altijd een 100% inzet, tijdens de trainingen en tijdens de wedstrijd, want dat is de basis van alles als je in een prestatieteam speelt. Mochten de resultaten ondanks hun volledige inzet toch tegenvallen, dan heb ik daar minder moeite mee”.

Positiviteit
Er zijn een aantal spelers in dit team die voor de eerste keer op een groot veld staan. Dat is een hele overgang, van een half- naar een heel veld. “Voor die spelers zijn er een hele hoop regels en nieuwigheden uit te leggen. Dat is zo leuk om te doen”, zegt Koen enthousiast. Het positief benaderen van de groep heeft Koen van zijn vader met de paplepel ingegoten gekregen. “Als je als coach je spelers precies kunt aangeven wat ze goed doen, krijgt de speler een positief zelfbeeld en meer vertrouwen in zijn eigen kunnen. Hierdoor gaat de speler uiteindelijk beter hockeyen en dat heeft weer een gunstige uitwerking binnen het team”.  Helaas heeft het team dit seizoen erg veel wedstrijden verloren. “Juist dan is het zo belangrijk dat je positief blijft en dat er niet op elkaar gemopperd wordt. Winnen doen we namelijk met z’n allen, maar het verlies moet je ook samen dragen. Dus relativeren en met een beetje  humor zetten we onze schouders er weer onder”. Ook aan de uitstraling van het team hecht Koen veel waarde: ”Je presenteert je als 1 team, dus een gezamenlijk warming-up, samen uitlopen, na de wedstrijd als groep even gezellig wat nakletsen en drinken, het hoort er allemaal bij, want ondanks dat dit een prestatieteam betreft,  speelt ook de gezelligheid binnen het team een hele belangrijke rol!”


Ralph van Ierland coach en trainer JD1 Hockey Geldrop en Chiel Steenkist - aanvoerdercoach en trainer Ralph

Ralph: 18 jaar, speler JA1, start studie technische wiskunde aan de TU/e

door Ralph:

"Enkele jaren geleden startte ik met het training geven bij de Hockeyschool. Ik vond het altijd leuk om met hockey bezig te zijn en nu kon ik de kennis en ervaring die ik in mijn eigen hockeyen had opgedaan, delen met de allerjongsten op de club. Al snel werd mij gevraagd om een zestal, dat zonder trainer was komen te zitten, op te pakken en zodoende mocht ik steeds iets hogere teams training geven. Ik vond het echter jammer dat ik toen slechts op de trainingen de kinderen kon begeleiden, en het nooit daadwerkelijk toe kon passen in de praktijk. Hierom ben ik vanaf vorig jaar gestart als trainer/coach van JD1 en ben hier ook afgelopen jaar mee verder gegaan.

Het mooie aan het zowel trainen als coachen van een team is dat je, omdat je er altijd bij bent, je training kunt aanpassen aan de wedstrijd en je goed de sterke punten van een speler kan benadrukken, terwijl je aan de zwakkere punten probeert te werken. Zelf probeer ik als trainer/coach altijd op een positieve manier de spelers te begeleiden in het samenwerken naar een beter team met individueel groeiende spelers die samen met plezier en enthousiasme op het veld staan.

Als coach sta je in mijn ogen aan het roer van een schip: Je moet weten welke route je schip kan varen, je zult blijven sturen tot de koers juist is, maar het is uiteindelijk aan het schip om vooruit te komen en het doel te bereiken. Als coach sta je er dus vooral wanneer het níet lekker loopt, om het op een positieve manier op te lossen samen met je team. Doelen stellen werkt naar mijn idee bijzonder goed binnen een lerend proces. Elk team heeft zwakkere punten en je kunt nooit alles meteen goed doen. Soms is het niet de pure winst die belangrijk is, maar is het de ontwikkeling van het team die belangrijk is. Om beter te worden moet je nu eenmaal ook op je gezicht gaan. Doelen kunnen er enerzijds voor zorgen dat spelers niet alleen gedreven worden door de voortgang binnen de wedstrijd, maar anderzijds ook dat een speler stapsgewijs zijn zwakkere punten beter maakt. Als je geen doelen stelt als coach, geldt voor de speler alleen het winst of verlies, als je dan verloren hebt, heb je dus niets bereikt. Juist door verschillende doelen die parallel staan aan het wel of niet winnen, kan de wedstrijd alsnog geslaagd zijn. Doelen moet je echter ook altijd realistisch houden en daarom dus regelmatig bijstellen. Als voorbeeld gaf mijn vader altijd het volgende: Als je iemand vraagt om in een 5 uur van Geldrop naar Parijs te fietsen, zal hij nooit een serieuze poging wagen. Vraag je iemand echter om in 5 uur naar Brussel te fietsen, zal hij in elk geval de poging wagen. Ook al halen ze het beiden misschien hun doel  niet, de tweede fietst in afstand altijd verder, omdat hij er nog in geloofde.

Waar je de grens van je doel of verwachting precies legt is altijd ingewikkeld. Het belangrijkste is dat de spelers altijd geloven in je doel. Als coach moet je dan nog zorgen dat je zoveel mogelijk teleurstelling voorkomt, terwijl je je spelers ook voldoende uitdaagt.

Prestatiehockey is voor mij de bereidheid en wil om alles te geven om zowel je team als jezelf beter te maken. Winst is daarbij dus niet eens altijd het belangrijkste. Het belangrijkste is dat de spelers leren om goed te hockeyen binnen hun team. Pas als dat goed gaat, wordt resultaat belangrijk. Je kunt tegen betere tegenstanders namelijk wel alle ballen zo ver mogelijk weg slaan om de score beperkt te houden, maar dan zul je nooit beter worden en dus nooit van ze winnen.

Om je spelers ook daadwerkelijk te kunnen motiveren om alles eruit te halen, moet je kijken naar wat voor hun belangrijk is op dat moment. Bij de een is dat een simpel complimentje, een gevoel van vertrouwen en voor de ander is dat zijn opa die eindelijk langs de kant staat. Het kunnen dus gewoon kleine dingen zijn, het is alleen belangrijk om te weten wat bij wie goed werkt…
Wat mijzelf altijd het meeste voldoening geeft, is als de spelers laten zien wat jij hebt gevraagd. Het voelt als een stukje waardering en begrip. Ook al zijn ze het niet gewend, toch vertrouwen ze erop dat jouw opdracht goed voor hen is.

De belangrijkste kernwaarden zijn dan ook voor mij de wil om in dienst van het team te spelen, het alles geven voor het team en de bereidheid om te leren. Soms hoef je namelijk nog niet de technische sterspeler te zijn, om toch belangrijk te kunnen zijn voor het team. Natuurlijk is een basis wel nodig, maar met de bereidheid om te leren en daarvoor te werken, is veel mogelijk.
Om spelers altijd spelplezier te geven, probeer ik ze te helpen leren, wat zíj willen leren, en geef ik ze ook de kans om dingen uit te proberen. Een dosis vertrouwen helpt daarbij. Wanneer je laat merken dat een speler namelijk ook zijn vrijheden heeft, leert hij vanzelf uit zijn eigen ervaringen. “trial and error”.

Communicatie en feedback blijven daarbij dus ook belangrijk. Als trainer wil je je spelers dingen leren. Dat kan pas als ze ook weten wanneer ze iets goed doen, en wanneer ze iets fout doen. Goede uitleg over het “waarom” geeft de kans voor begrip van een speler. Als je de gedachten achter een spelsysteem weet over te brengen, geef je ook de kans aan spelers voor eventuele variaties. Ze worden dan zelf gestimuleerd om na te denken. Maar niet alleen op tactisch vlak is communicatie belangrijk. Communicatie blijft ook altijd belangrijk om een speler positief te houden en om hem te kunnen motiveren. Soms is het fijn voor een speler te weten waarom hij gewisseld wordt, vooral op die leeftijd. Je wil niet dat ze zonder reden hun zelfvertrouwen de grond in boren.

Ik hoop altijd dat de spelers mij zullen zien als een vertrouwenspersoon. Ze moeten weten dat ze altijd bij me terecht kunnen, voor wat dan ook. Soms zijn er dingen die ze liever niet meteen aan hun ouders vertellen, of voelen ze zich in het team niet helemaal prettig. Als coach ben je er nu eenmaal voor je spelers en wil je dat ze zich thuis voelen op de club. Hockey blijft immers een sport, iets wat ze, net zo goed als ik, voor hun lol doen.

Chiel Steenkist - aanvoerder JD1 Hockey Geldrop en Ralph van Ierland - trainer en coachaanvoerder Chiel

Chiel: 11 jaar, 2e jaars speler van JD1, groep 7, Basisschool Beneden Beekloop.

Iedereen kent Chiel, zeker bij Hockey Geldrop. Chiel is een opvallende speler door zijn fanatieke speelstijl en natuurlijk door zijn bos blonde krullen. “Toen de coaches gevraagd hadden aan mijn team om te stemmen wie er aanvoerder mocht worden, kreeg ik de meeste stemmen. Dat vond ik leuk. Maar als ik het niet geworden was, vond ik het ook goed,” vertelt Chiel in al zijn bescheidenheid. Behalve dat Chiel een behendige hockeyer is met een goed spelinzicht laat Chiel zich in het veld ook veelvuldig horen. Chiel vindt van zichzelf dat hij soms verbaal te fanatiek overkomt naar zijn teamgenootjes. Hij wil namelijk altijd dat zij net zo’n inzet en fanatisme hebben als hij zelf: “Daarom lijkt het net of ik op dat moment boos ben, maar na de wedstrijd is dat weer helemaal over hoor!”

Chiel heeft altijd zin om te gaan hockeyen. Hij neemt ook deel aan de Hockey Academie bij Oranje Zwart. De trucjes die hij daar leert, probeert hij ook toe te passen bij Hockey Geldrop. “Het wordt daar allemaal stap voor stap uitgelegd, daardoor kan ik het goed leren. Ze corrigeren mij ook als ik het niet goed doe”. Chiel wil graag nog veel meer leren om er een betere hockeyer van te worden. Die gedrevenheid zit in hem. “Maar in het veld moet je het samen doen, dat is heel belangrijk, anders kom je niet ver”, vertelt Chiel. Dit seizoen heeft JD1 helaas erg veel wedstrijden verloren. “We moeten dan toch blijven hockeyen, steeds maar doorgaan. Dat is best moeilijk als je met 6-0 achter staat in de rust. Ik probeer dan altijd positief te blijven. Ook al scoren we maar 1 goaltje, dan ben ik toch heel blij!”.  En dat laatste kenmerkt Chiel ten voeten uit: Chiel viert ieder doelpunt namelijk met een buitengewoon enthousiaste omhelzing van zijn scorende teamgenoot!