Zoek Alle vacatures

Zelfindicatie voor gemeenten

zelfinicatie voor gemeenten

 

Klik hier voor meer informatie over auteur Ron Esser


Zelfindicatie voor gemeenten

Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo)

In het kader van de komende bezuinigingen pleit ik voor een applicatie om tot zelfindicatie te komen voor iedere gemeente. Door het toepassen van de zelfindicatie applicatie op de website van uw gemeente kunt u flink bezuinigen op uw uitgaven terwijl zowel de gemeente als de burgers er alleen maar voordeel bij hebben.

 

In dit artikel

-Wat is zelfindicatie?
-Hoe werkt het?
-Voorbeeld
-Waarom zou ik als gemeente beginnen aan zelfindicatie?



Wat is zelfindicatie?

Zelfindicatie is een term die wordt gebruikt om de mogelijkheid te omschrijven voor inwoners van een gemeente om zelf, anoniem na te gaan of een aanvraag zinvol is of zelfs of een toekenning te verwachten valt. De burger heeft volledig controle over zijn of haar eigen antwoorden vandaar de te term zelfindicatie.

Hoe werkt dat dan?

Als een inwoner van de gemeente een aanvraag  doet  voor een voorziening van de Wmo heb je te maken met een aantal juridische aspecten waar de gemeente zich aan moet houden. Denk bijvoorbeeld aan de dubbele motivatieplicht en aan de gedegen onderzoeksplicht.

Nu is het kostbaar en belastend voor zowel de gemeente als voor de cliënt in kwestie als een proces uitgevoerd wordt, terwijl het resultaat negatief is.

 

Een voorbeeld:

 

Mevrouw Jansen heeft een buurvrouw met een scootmobiel. Daar heeft mevrouw Jansen ook wel oren naar. Want met een scootmobiel kan ze haar brommertje wegdoen, wat ook nog milieuvriendelijker is.
Van de buurvrouw begrijpt mevrouw Jansen dat ze daarvoor bij de Wmo moet zijn.

 

 

Mevrouw Jansen doet een aanvraag.
Er volgt een indicatietraject waarbij blijkt dat cliënt goed overweg kan met de brommer. Mevrouw Jansen brengt alle argumenten in de discussie die ze kan vinden en sommige leveren de nodige vragen op, waardoor de consulent besluit een medisch onderzoek te laten doen, zodat er later geen discussie ontstaat over de zorgvuldigheid van haar onderzoek.

De adviserend arts vraagt grotendeels dezelfde dingen aan mevrouw Jansen als de indicatiesteller en doet voor de zekerheid ook nog navraag bij de huisarts. Al met al heeft zorgvuldig onderzoek plaatsgevonden.

Aan het eind van het verhaal wordt de scootmobiel afgewezen.

 

 

Gevolgen van dit voorbeeld:
Mevrouw Jansen is verongelijkt en niet blij, buurvrouw krijgt wel een scootmobiel en zij niet. Bovendien wordt haar vraag niet ondersteund door de huisarts, had ze maar nooit een aanvraag gedaan, denkt ze.

De afwijzingsgrond snapt ze niet, het lijkt wel of de adviseur haar vraag niet gesnapt heeft.  Ze belt de gemeente en vraagt om uitleg. De indicatiesteller is niet aanwezig maar de loketmedewerker maakt haar duidelijk dat ze prima op haar brommer kan rijden. Dat staat immers in het systeem. "Maar daar kan ik toch niet mee in de winkel" roept mevrouw boos. De loketmedewerker zegt dat als mevrouw het niet eens is met de beslissing ze bezwaar kan aantekenen. Mevrouw Jansen besluit dat dan maar te doen en klimt in de pen. Haar bezwaar is het startpunt van nieuwe onderzoeken en nieuwe vragen. Het circus begint opnieuw.

De gemeente heeft veel tijd en geld besteed aan een zorgvuldig onderzoek (grof geschat los van het bezwaartraject 1000 tot 1500 euro). Tijd en geld dat beter besteed had kunnen worden aan een cliënt die betreffende voorziening echt nodig heeft.
Stel je nu voor dat mevrouw Jansen via de website van de gemeente zelf had kunnen uitzoeken, zonder enige medische gegevens in te hoeven vullen, of zij in aanmerking komt voor een scootmobiel. En zij zou daar het advies krijgen om geen aanvraag te doen omdat zij zeer waarschijnlijk een afwijzing zou gaan krijgen. De kans is dan levensgroot dat mevrouw Jansen er dan of voor zou kiezen om geen aanvraag te doen of met een heel ander verwachtingspatroon toch een aanvraag zou doen en een afwijzing beter zou begrijpen. Voor mensen die via de zelfindicatie op de website een positief advies krijgen; zij kunnen direct digitaal een aanvraag doen en het rapport meesturen van de vragen die ze ingevuld hebben.

 


Waarom zou ik als gemeente beginnen aan zelfindicatie?


Daar zijn een hoop redenen voor. De meest prangende is misschien wel die van noodzaak tot bezuiniging. Bezuinigen is nooit leuk. Alhoewel, met een mogelijkheid tot zelfindicatie betekent bezuinigen/kostenbesparing zonder nadelige gevolgen voor gemeente of burgers. Ja, dat kan en dan wordt bezuinigen opeens interessant.

 

Met zelfindicatie bezuinig je op de tijd die gemoeid gaat met:

  • Het aantal aanvragen dat gedaan wordt
  • Opleiding van loketmedewerkers
  • Het onderzoek en indicatieproces van loketwerkers en consulenten
  • Het aantal bezwaren dat gedaan wordt.

Maar bezuinigen is zeker niet de belangrijkste reden om aan  zelfindicatie te beginnen. De belangrijkste redenen op een rijtje:
  • Met zelfindicatie ga je optimaal uit van de vragen en problemen van de burgers.
  • Je biedt inwoners de mogelijkheid om anoniem na te gaan of ze mogelijk recht hebben op een voorziening zonder een aanvraag te hoeven doen om daarachter te komen.
  • Zelfindicatie stimuleert gelijkheid en transparantie. De vraag waarom de buurvrouw wel een scootmobiel krijgt en mevrouw Jansen niet, kan zij samen met de buurvrouw beantwoord krijgen door zelfindicatie te doorlopen.
  • De zelfindicatie gaat uit van eigen verantwoordelijkheid van de burger maar biedt de gemeente zelf keuze hoe ver zij daar in wil gaan.
  • Zelfindicatie kan als vast onderdeel van het indicatieproces gebruikt worden waardoor loketmedewerkers samen met cliënten aanvragen kunnen afhandelen.


Klik hier voor meer informatie over auteur Ron Esser

 

Terug
Om deze website goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies.
Bekijk ons cookiebeleid.